Vrijdag was het mijn beurt om als "Burger in Blauw" een dag met de Delftse politie mee te draaien. De politie laat burgers en dus ook politici in de keuken kijken om het begrip voor (en interesse in?) haar werk te vergroten. Voor mij werd het de avonddienst van een wijkzorgteam, die de minder urgente zaken afhandelt en daarnaast doorlopend surveilleert.

 

 

Dat surveilleren levert op het eerste gezicht weinig meer op dan het bekeuren van verkeersonveilige situaties, het innen van openstaande boetes en het proberen terug te vinden van gestolen auto's en fietsen. Erg nuttig natuurlijk - maar hoe krijg je de vaak ernstiger, verborgen criminaliteit in het vizier?

 

 

Al kan het de dag van de week geweest zijn: het viel me op dat een groot aandeel van de problemen zich in de echtelijke sfeer bevindt. Huiselijk geweld, weggelopen kinderen, verslaving en schulden - en vooral dramatische combinaties daarvan. De agent lijkt dan eerder een sociaal werker dan een boevenvanger.

 

Qua communicatie leek alles vlot te verlopen. Een politieauto wordt meer centraal aangestuurd dan ik had verwacht. Het simultaan luisteren naar de radio van zowel de Haagse als de Delftse meldkamer vergt wel enige oefening.

 

 

Het beeld dat de politie vaak nodeloos verkeersovertredingen maakt zonder de officieel verplichte toeters en bellen te gebruiken, is niet weggenomen. Het eeuwige argument dat je inbrekers met een sirene wegjaagt gaat lang niet altijd op. De politie heeft een belangrijke voorbeeldfunctie maar neemt die vaak onvoldoende mee in de overweging.

 

Wat ook is gebleven is het respect voor de bewakers van onze veiligheid, die tot in de meest ongure en onsmakelijke situaties de maatschappij op de meest directe manier ten dienste staan.

  

Een dodelijke steekpartij vormde een tragisch einde van de daardoor flink uitgelopen avonddienst. Een vorm van actie die niemand wilde meemaken - de nabestaanden voorop.